Emosjonell

Vakna i dagtidleg av vekkarklokka, men det var berre så vidt. Trøtt, trøttare, trøttast! Og eg veit kvifor. Eg er ikkje så ung som eg ein gong var.



Søndagsmorgon kom eg tassande heim i 7-tida utan stemme og gongsperre i heile kroppen, etter eit fantastisk julebord med vennar. Nydeleg kalkun, noko godt i koppen, høg allsongfaktor og jenka saman med gjengen er nokre få stikkord, og oppskrifta på ein perfekt kveld :)



På veg til jobb idag var det derimot ikkje så perfekt. Plutseleg meg full styrke slo det meg at om 2 månedar skal eg flytte frå gjengen som eg er så glad i, vennane mine, svigerinna mi og broren min vert att i Bergen når eg flyttar heim. Så gråt eg ein liten skvett der og då, på veg til jobb blandt fult av andre på veg til jobb. På jobb gråt eg ein liten skvett til. Stakkars Fredrik som jobbar saman med meg. Hehe....



Men det er godt å vere lei seg fordi ein har venner en er så glad i at ein ikkje vil reise frå dei :)



Dei har berre med å kome å besøke meg!

Kjærleikssorg

Veit eg allereie har blogga i dag, og at eg ikkje har vore toppsjef (sjølv om eg til tider føler meg som det : ) ),men likevel så syns eg at dette innlegget var litt treffande.

Eg har vore veldi dedikert, og er veldi dedikert. Kanskje litt for mykje. Vart nokre tårer då eg skulle sende ut e-post til alle dei flotte folka eg har hatt med å gjere, og endå fleire blir det nok når eg reiser på ordentleg.

http://e24.no/jobb/article4007021.ece

Leiligheit

Eg har bestemt meg for å selje leiligheita mi. Etter 3 og eit halv år i mine 26 fantastiske kvadrat, skal dei no verte nokon andre sine.

Eg lurte på om eg skulle leige den ut. Hadde i grunnen bestemt meg for å leige den ut, så bestemte eg meg for å selge den, for så å bestemme meg for å leige den ut igjen. Men no har eg verkeleg bestemt meg for å selle den.

Det er det 2 grunnar til :

1: Mora mi sa noko lurt

"Det er noko med å gjere livet sitt so enkelt som mogleg vennen min!".
Tanken på kor deilig det vert å ikkje måtte tenke på leigebuarane i Bergen som raserer leiligheita mi, vart rett og slett for fristande

2: Leiligheita under meg vart nettopp selt til rekordpris i huset
Den siste treng vell ikkje forklaring.

Poenget er værtfall at dette er rett tidspunkt både for meg og husmarknaden til å selje.

Opp med handa dei som vil kjøpe 26 fantastiske kvadrat på Danmarksplass!

Heime

Min kjære bror Joachim vert 30 den 10. februar. (Noko som betyr at eg held på å verte gammale, ettersom at eg berre er to år yngre enn han, men det er IKKJE det dette innlegget handlar om). Joachim er ikkje heime på bursdagen sin, så me skal feire det denne helga her. Stor overrsakelsesfest med så mange vener me har klart å skrape i hop.



Festen skal vere i Volda, noko eg er glad for ettersom at eg reiser heim så ofte eg kan. Og denne gongen vart det ekstra spesielt, ettersom at det er fyrste gongen eg er heime etter at eg sa opp jobben. Vanlegvis når eg er heime bur eg med mamma og pappa når Kristian ikkje er heime, men ikkje denne gongen. Ettersom at eg snart skal flytte hit likevel, kan eg like gjerne verte vand med å bu her.



Eg lurer på kor lang tid det kjem til å ta før eg kjem til å kjenne meg heime her? Sånn bortsett frå at soverom, gang og gjesterommet er pussa opp, stua er ombøblert og kjøkkenet har fått nye flisar og eg har fått meg eige skap både på soverom og badet er det framleis Kristian si leiligheit.

Værtfall syns eg det, men det spørs litt om det er det Kristian føler :P





Men eg trur at når badet er pussa opp....



Uansett, så gledar eg meg som en unge til at me skal bu i lag!


Ps: Dette innlegget var skrive på fredag, men då kunne ikkje eg legge det ut ettersom at Joachim ikkje kunne vite at eg var heime før festen var avvikla. Det vart ein veldi kjekk fest forresten :)

Endå ett nytt forsøk

Vell, kanskje har eg gjeve meg sjølv for mange sjansar til å vere bloggar, men eg gir det eit forsøk til. Grunnen til at eg har bestemt meg for dette er at det er store endringar på gang i mitt hektiske og rotete liv. Eg har nemmeleg sagt opp jobben min som fylkssekretær i Hordaland Senterparti, og vender no nasen heim til vakre Sunnmøre. Etter 8 år med utdanning å jobbing i storbyen Bergen, skal eg altså tilbake til heimbygda. Som den trufaste Senterpartisten eg er, set eg no politikken vår ut i praksis å reiser heim. Det er så vakkert!

Dette vert altså frå no av ein: Eg flyttar frå storbyen og heim til bygda etter 8 år og flyttar saman med ein ungkar på 33 som har budd alt for lenge aleine, og søker ny jobb blogg.

Dette er spennande! Det er trist og det er godt!

Eg held no på med oppseiingstida mi på 3 månedar. 1. april er datoen og eg gler meg!

Sånn, då er eg i gong at...så tek me det frå der : -)

Ønskelistå

Tenk at det er jul igjen...Eg kan ikkje fatte kvar dette året har forsvunne! Eller altså, når eg tenker meg nøye om, så har det vell forsvunne i minst 20 helger med sentralstyret i Senterungdommen, ein ny jobb som er tidskrevjande og x-antall fuktige aftener me gjengen. Kvile kan eg gjere når eg er dau, sei no berre eg.

Eg har laga meg ei ønskeliste (sjølvsagt på oppmoding frå andre enn meg sjølv), og her kjem den i uprioritert rekkefølge.

• Handmixar
• Fella (sånne so eg kan bruke på dei alt for dyre, men veldi fine rosa skina mine)
• Heimekinoannlegg
• The wire (frå fyrste sesong å utover)
• Akutten ( frå dyrste sesong å utover)(veldi cheeesy, eg veit det :)
• Panserhjerte
• Dinna nye Dan Brown (huskakje nemne i farta)
• Speilreflekskamera
• Engelsk Bulldog
• Dilldall
• Avgiftsfri biodiesel
• Norge ut av EØS
• Dvda sånn generelt

No kom eg ikkje på fleire ting, men eg får heller oppdatere om eg kjem på noko meir.

No skal eg på Ikea...lesast!!

Eit val sidan sist....

Vell, eg skulle starte med blanke ark og ein heilt ny blogg. No er det 3 månedar og ein heil valkamp sidan og eg har ikkje blogga ein einaste gong.Eg gir meg sjølv ein ny sjangse og byrjar med å oppsummere valkampen. Ein valkamp som gjekk fortare enn ein røyk. Ein vellykka valkamp. Senterpartiet i Hordaland fekk 14768 stemmer og 5,5%, det vil sei ein oppgang på 0,5% og 1500 fleire som stemmer Sp i Hordaland. Eg kjenner meg nøgd, eg er glad og eg er sliten.

Valkamp er slitsomt. Fryyyktelig slitsomt, men ufatteli gøy!

Eg var heilt sikker på at me skulle få sendt ho (les Kjersti Toppe, 42 år, lege, 6-barnsmor og Bergenspolitikkar) på Tinget. Heilt fram til nokre få dagar før valdagen. Då vart eg nærvøs. Frykteleg nervøs. Som i at eg tenkte med meg sjølv at dersom ho ikkje kjem på tinget går eg og legg meg og blir der for godt. Eg slapp heldigvis å ligge på meg liggesår.


Valkamp er rørande. Eg har aldri vore så emosjonell før, som det eg har vore under valkampen. Eg grein av kattungar på tv, eg grein av gode lesarinnlegg, eg grein av skryt av Kjersti, eg grein av skryt av meg, eg grein av at familien min er kjekk, eg grein av senterpartistar på stand og eg kunne ramsa opp i det vide og det breie, men eg trur eg sluttar der...Eg grin framleis...kjem eg nokon gong til å verte normal att?

Men kjekt var det...Gledar meg allereie til neste gong.